تمام البوم هاي مريم حيدرزاده  براي دانلود 

درخواست يكي از دوستان

البوم به خاطر تولدت

تنها توقع

من که ادعا نکردم

جواب نامت

نامه آخر

مسافر

فاصله

هشدار سبز

آخرین نامه

به دلِ همیشه دریات

البوم یا تو یا هیچکس

یا تو یا هیچکس

یادت

نامه

اسفنج

یادمه

شب رفتنت

لالایی

باران

نشد یه قصری بسازم

اما بازهم نیومدی

البوم مثل هیچکس

اين البوم به طور كامل داخل دوتا اهنگ پشت سر همن

Track 1

Track 02

به چشمان مهربان تو مینویسم
حکایت بی انتهای عشق را
تا بدانی که محبت وعشق را
در چشمان تو آموختم و با تو آغاز کردم
به پاکی چشمانت قسم که تا ابد دوستت دارم...!!

ღاگر دنياي ما دنياي سنگ است

بدان سنگيني سنگ هم قشنگ است

 اگر دنياي ما دنياي درد است

 بدان عاشق شدن از بحررنج است

 اگر عاشق شدن پس يک گناه است

 دل عاشق شکستن صد گناه است

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم،

شوق دیدار تو لب ریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

در نهان خانه ی جان ام ،گل یاد تو،درخشید

باغ صد خاطره خندید،  

عطر صد خاطره پیچید.

                                                       یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

                                                        پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

                                                        ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

                                                       تو ، همه راز جهان ریخته در چشم سیاه ات،

                                                       من همه، محو تماشای نگاه ات.

آسمان صاف و شب آرام.

بخت خندان و زمان رام.

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب،

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب.

شب و صحرا و گل و سنگ،

همه دل داده به اواز شبآهنگ.

                                                       یادم آید: تو به من گفتی:

                                                      - از این عشق حذر کن!

                                                      لحظه ای چند بر این آب نظر کن!

                                                      آب، آیینه ی عشق گذران است!

                                                      تو که امروز نگاه ات به نگاهی نگران است،

                                                      باش فردا که دل ات با دگران است!

                                                     تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن!

با تو گفتم: حذر از عشق؟ - ندانم

سفر از پیش تو، هرگز نتوانم ،

نتوانم!

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نرمیدم،

                                         نه گسستم...

باز گفتم که:

تو صیادی و من آهوی دشتم!

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم!

حذر از عشق ندانم، نتوانم!

سفر از پیش تو هرگز نتوانم،  نتوانم!

اشکی از شاخه فرو ریخت!

مرغ شب، ناله ی تلخی زد و بگریخت!

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید!

                                                    یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم.

                                                    پای در دامن اندوه کشیدم،

                                                     نه گسستم، نه رمیدم...

رفت در ظلمت شب آن شب و شب های دگر هم،

نگرفتی از عاشق آزرده خبر هم!

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم!

                                                                    بی تو اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم سکوت را فراموش مي کردي تمامي ذرات وجودت عشق را فرياد

مي کرد اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم چشمهايم را مي شستي و اشکهايم را با دستان عاشقت به باد

 مي دادي اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم نگاهت را تا ابد بر من مي دوختي تا من بر سکوت نگاه تو

رازهاي يک عشق زميني را با خود به عرش خداوند ببرم اي کاش مي دانستي اي کاش مي دانستي اگر مي

دانستي که چقدر دوستت دارم هرگز قلبم را نمي شکستي                             

یکی بود یکی نبود .

یک مرد بود که تنها بود .

یک زن بود که او هم تنها بود .


زن به آب رودخانه نگاه میکرد و غمگین بود . مرد به آسمان نگاه میکرد و غمگین بود .

خدا غم آنها را میدید و غمگین بود .

خدا گفت : شما را دوست دارم ، پس همدیگر را دوست بدارید و با هم مهربان باشید .

مرد سرش را پایین آورد .

مرد به آب رودخانه نگاه کرد و در آب زن را دید . زن به آب رودخانه نگاه کرد و مرد را دید .

خدا به آنها مهربانی بخشید و آنها خوشحال شدند . خدا خوشحال شد و از آسمان باران بارید .

مرد دستهایش را بالای سر زن گرفت تا خیس نشود . زن خندید .

خدا به مرد گفت : به دستهای تو قدرت میدهم تا خانه ای بسازی و هر دو در آن زندگی کنید .

مرد زیر باران خیس شده بود . زن دستهایش را بالای سر مرد گرفت . مرد خندید .

خدا به زن گفت : به دستهای تو همه زیباییها را می بخشم تا خانه ای که او میسازد را زیبا کنی .

مرد خانه ای ساخت و زن آن را گرم کرد . آنها خوشحال بودند . خدا خوشحال بود ...

یک روز زن پرنده ای را دید که به جوجه هایش غذا میداد .

دستهایش را به سوی آسمان بلند مرد تا پرنده میان دستهایش بنشیند .

اما پرنده نیامد و دستهای زن رو به آسمان ماند .

مرد او را دید . کنارش نشست و دستهایش را به سوی آسمان بلند کرد .

خدا دستهای آنها را دید که از مهربانی لبریز بود .

فرشته ها در گوش هم پچ پچی کردند و خندیدند .

خدا خندید و زمین سبز شد .

خدا گفت : از بهشت شاخه ای گل به شما خواهم داد .

فرشته ها شاخه ای گل به مرد دادند . مرد گل را به زن داد و زن آن را در خاک کاشت .

خاک خوشبو شد .

پس از آن کودکی متولد شد که گریه میکرد . زن اشکهای کودک را میدید و غمگین بود .

فرشته ها به او آموختند که چگونه طفل را در آغوش بگیرد و از شیره جانش به او بنوشاند .

مرد زن را دید که میخندد ، کودکش را دید که شیر مینوشد.

 بر زمین نشست و پیشانی بر خاک گذاشت .

خدا شوق مرد را دید و خندید .

وقتی خدا خندید ، پرنده بازگشت و بر شانه مرد نشست .

خدا گفت : با کودک خود مهربان باشید تا مهربانی بیاموزد .

 راست بگویید تا راستگو باشد . گل و آسمان و رود را به او نشان دهید تا همیشه به یاد من باشد .

روزهای آفتابی و بارانی از پی هم گذشت .

زمین پر شد از گلهای رنگارنگ و لابه لای گلها پر شد از بچه هایی

 که شاد و خندان دنبال هم میدویدند .

خدا همه چیز و همه جا را میدید .

میدید که زیر باران مردی دستهایش را بالای سر زنی گرفته است که خیش نشود .

زنی را دید که در گوشه ای از خاک با هزاران امید شاخه گلی میکارد .

دستهای بسیاری را دید که به سوی آسمان بلند شده اند .

و پرنده هایی که ...

خدا خوشحال بود ، چون دیگر غیر از او هیچ کس تنها نبود

اي عشق مدد کن که به سامان برسيم

چون مزرعه ي تشنه به باران برسيم

يا من برسم به يار و يا يار به من

يا هردو بميريم و به پايان برسيم

قشنگترین لحظه هایم را 

به پای ساده ترین دقایق خواهم ریخت

تا باز هم بدانی که عاشق ترین پروانه ات بودم

 و

مجنونترین دیوانه ات

 هستم

**************

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

                                  مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

                                   سایه در سایه این ثانیه ها خواهم مرد

شعله های بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

                                   موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

 گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

***************

زماني خواهد آمد پشيمان و پشيمان و پشيمان
در پناه قطره اشكي چون سيل
قطره آهي چون باد
تكه صبري چون برف
چه دير آمد ولي آنگاه كه در اندوه تنهايي كسي ديگر نمي باشد كه سر را در گريبان نگاه عاشقت ريزد و در گوشت كلام عشق را با تاب و تب خواند
ولي آيا در آن هنگامه شيرينو تلخ روزگار نا مراد آيا تو سر گرداني او را بفهميدي و در تنهاييش غمخوار غمهايش نمودي جان شيرين را ...
چرا بايد كه عشقش را كه با جان و كه با اندوه و صد افسون به پايت ريخت اكنون بنگري كه ديگر نيست نيست نيست ..
دگر آن شانه هاي پر ز ترس رفتنت نيست كه سر بر رون آن بگزاريو راز درون گو يي كه خواهم رفت خواهم رفت خواهم رفت
و آن قلبي كه روزي پر ز عشق بودنت بود دگر افسردو ديگر نيست
اگر روزي ز كوي ما به سوي عشق ديرينت سفر كردي برو عشق دل افسرده ام بدرقه راهت
كه برگشتي از آن ديگر نمي باشد براي تو ، كه ديگر عاشقي اندوهگين در انتظار رفتنت تاب تحمل را نمي آرد
و آيا ...؟ در آن سوي نگاهت عاشقي بود كه عشقت را چنين سنگين و پر اندوه و شيرين تر ز جانش آرزو باشد ؟!
هر آن هنگام كه وغط رفتنت آمد برو شيرين تر از اندوه عا لم كه بودن را براي بودنت و مردن را به پاي رفتنت ريزم .

سال نو مبارک

                                     خسته ام ازاین زندگی

                                           ازاین دلبستگی

                                            نامهربونی ها

                                           عاشق شدن ها

                                            بی وفایی ها

                                   خسته ام ازشکسته شدن دل ها

                                       از نوای غم انگیز پرنده

                                     از دلسوزی های بی مورد

                                  خسته ام ازاین همه خسته شدن

                                            از خستگی

                                   از بوی ناخوش بی رحمی ها

                                   خسته ام ازخودم، ازتو، ازدل

                                          ازصدای آبشار

                                          ازطلوع وبودن

                                         ازغروب ومردن

                                       خسته ام از خستگی

                                              خسته ام

کاش مي شد سکوت غريبانه ي گنجشک هاي افسرده را معنا کرد ...


کاش مي شد فرياد مظلومانه نيلوفر هاي مرداب را شنيد ...

کاش مي شد انديشه و احساسم را به دست پيچکي بسپارم

 تا به هر کجا که مي خواهند سر بکشند ،

از تکرار ناقص خاطره ها ,

از تلاش بيهوده براي رفتن و نرسيدن مثل دو خط موازي خسته ام .

ما هم چو گل بهاری داشتیم

                             
                             این گونه نبودیم اعتباری داشتیم

                        
اگر در فصل خزان این گونه می بینی مرا

                            این زمستان من است ما هم بهاری داشتیم

                        
اگر چه یاران ازشادی ما غمگین اند

                             شادیم که یاران ز غم ما شادند

وقتی در مقابلش ایستاده

 و به آن نگاه می کنم

 خنده ام می گیرد

  شاید بی اختیار

 به آنان که می گویند :
 
 آینه راست می گوید .

           ...

دروغگوتراز آینه ندیده ام

و قتی دست راستم را بالا می برم

                 
او دست چپش را !

 و من دست چپ را می برم

   او راست را !

         ...

 چشمکی می زنم

  و به خود می گویم

  شاید هنوز هم

 همه فکر می کنند

 که آینه راست می گوید .

گفتی که می بوسم تو را، گفتم تمنا می کنم

گفتی اگر بيند کسی، گفتم که حاشا می کنم

گفتی ز بخت بد اگر ناگه رقيب آيد ز در

گفتم که با افسون گری او را ز سر وا می کنم


گفتی که تلخی های می، گر ناگوار افتد مرا

گفتم که با نوش لبم آن را گوارا می کنم

گفتی چه می بينی بگو، در چشم چون آيينه ام

گفتم که من خود را در او عريان تماشا می کنم


گفتی که از بی طاقتی دل قصد يغما می کند

گفتم که با يغماگران باری مدارا می کنم

گفتی که پيوند تو را با نقد هستی می خرم

گفتم که ارزان تر از اين من با تو سودا می کنم


گفتی اگر از کوی گفتی که می بوسم تو را، گفتم تمنا می کنم

گفتی اگر بيند کسی، گفتم که حاشا می کنم

گفتی ز بخت بد اگر ناگه رقيب آيد ز در

گفتم که با افسون گری او را ز سر وا می کنم


گفتی که تلخی های می، گر ناگوار افتد مرا

گفتم که با نوش لبم آن را گوارا می کنم

گفتی چه می بينی بگو، در چشم چون آيينه ام

گفتم که من خود را در او عريان تماشا می کنم


گفتی که از بی طاقتی دل قصد يغما می کند

گفتم که با يغماگران باری مدارا می کنم

گفتی که پيوند تو را با نقد هستی می خرم

گفتم که ارزان تر از اين من با تو سودا می کنم


گفتی اگر از کوی خود روزی تو را گويم برو

گفتم که صد سال دگر امروز و فردا می کنم

گفتی اگر از پای خود زنجير عشقت وا کنم

گفتم ز تو ديوانه تر دانی که پيدا می کنم

از: سیمین بهبهانی
 بهبهانی

گریه یعنی : گریه یعنی آواز یک غریب در عمق غربت

  گریه یعنی غروب یک ستاره از آسمان یک دل

 گریه یعنی شنیدن صدای پای تو و نرسیدن به تو
  
گریه یعنی انتظار یک منتظر گریه یعنی تکرار نام تو در قعر بن بست

من یه دیونه ام .دیونتم
وقتی میگم بهت دیونتم همه اسمونای خدا یکی یکی ستاره هاشون و برام میارن تا زیباترینشو برای تو کنار بزارم .
ولی من ستاره یی برات کنار نزاشتم بلکه همه ستاره ها رو به اسم تو کردم
تا اسمون دیگه به فکر ستاره هاش نباشه
دیگه دوست ندارم حرفی از گذشته بزنم . اینده من تویی
تویی که برای من می مونی مثل هر کسی به فکرم نیستی
مثل هیچ کس دوسم نداری
دوست داشتن تو از روی هیچی نیست
دوست داشتن تو فقط ماله منه
چون وقتی حرف تو رو برای دلم میگم .بی محاوا اشکام برای شستن چشمام از سیاهیهای دنیا .دودو دم دنیا میان بیرون تا من تورو ببینم
ببینم که خودمی
ببینم که داری پابه پام میایی ببینم که همیشه بالای سرمی بی انکه دیگران ببین و دشمنم باشن
دوست دستاتو تو دستامو بگیرم
همین طور که دلم میخواد اون دستای مهربون و بی کینه  اشکای م و .اشکایی که نه به خاطره بی کسی
نه به خاطره درموندگی
نه به خاطره تنهایی
نه به خاطره ...
فقط به خاطره تو دارن اروم اروم از رو گونه هام به سمت تو میان
قطره های اشکام اینو برام ثابت میکنند که هنوز مثل قبلا دوسم داری حتی بیشتر
چون می دونی الان بیشتر از گذاشته ها بهت نیاز دارم
دوست دارم هیچ چیز دنیا چه قشنگ .چه زشت ...مانع دیدن من از روی مهربون و دوست داشتنیت بشه
خدایا
خدای مهربانم که وقتی میگم فقط ماله منی کنارم بایمیسی
بدونه اینکه بگی وقت ندارم و کار دارم .تا هر وقت بگم کنارم می ایستی
غرورت کوهارو بهم میرسونه
مهربونیت شرم و حیا بوجود میاره
و نگاهت عشق به زندگی رو برای ادم هدیه میکنه
نگاهی که هیچ وقت ندیده ام ولی هزاران بار احساس کردم
نگاهی که بهم میخواد صبر و تحمل یاد بده
خدایا هر چه بنویسم می دونم من خسته میشم ولی تو قشنگ نوشته هامو می خونی وشاید یه جوره دیگه جوابمو بدی
خدایا من فقط به خاطره تو .تویی که با دشمنم دشمنی و با دوستم دوست
به خاطره تو نوشتم این نامه رو و نامه هایی که از کودکی با دست خط شکسته ولی بی ریا برات مینوشتم و می دادم دست باد تا بهت برسونه
اون موقعه دوست نداشتم نامه ام رو کسی بخونه ولی الان دوست دارم همه بدونند من همون کودکی هستم که  دوست داره کودک بمونه تا از یاد  حدا غافل نشه حتی برا یه ثانیه
الان دلم میخواد ....شروع کنم
به نام خدا مهربانم که اسمون و زمین  از اوست ولی برای ما
به یاد تنها عشقم بعد خدا ....تا مرگم  همیشه به یادشم .همیشه و ایمان دارم هیچوقت فراموشش نمی کنم چون هیچوقت دلم نمی خواد فراموشش کنم
او مادر شد و من پیر پسر  
 
اگه روزی نامه ام رو خوندی بدون که حالم خوبه چون خدا کنارمه

۱.استاد همه هنر ها عشق است.

۲.اولین عشق فراموش نشدنیست.

۳.عشق وفاداری می خواهد و وفاداری نگهداری.

۴عشق کهنه زنگ نمیزند.

منبع(کتاب دایرت ا لمعارف) 

عشق یعنی مستی و دیوانگی
 

                                عشق یعنی با جهان بیگانگی
 

 عشق یعنی شب نخفتن تا سحر
 

                               عشق یعنی سجده ها با چشم تر
 

 عشق یعنی سر به دار آویختن
 

                             عشق یعنی اشک حسرت ریختن 
 

عشق یعنی در جهان رسوا شدن
 

                             عشق یعنی مست و بی پروا شدن
 

سال نو مبارک

یک سال گذشت چه زود

به امید این که امسال غم از زمین پر بزنه بره

خوش امدی غم.

 شمع بود و شب بود و من بودم و غم شمع سوخت و شب رفت و من ماندم و غم ...